// هفته جامعه پروسسینگ تهران
استیتمنت نمایشگاه کُد آرت
همهٔ آنچه امروز بر روی صفحهٔ نمایشگر مشاهده می‌کنیم، از یک منظرهٔ نقاشی‌شده تا یک تایپوگرافی متحرک، چیزی نیست جز اعدادی که به رنگ و فرم و حرکت ترجمه شده‌اند. این سفر از دنیای آنالوگ به دنیای دیجیتال، یکی از عمیق‌ترین دگردیسی‌های تاریخ بشر بوده است. در همین مسیر، دانشمندان الگوهای طبیعی را کشف کردند و فناوران آن الگوها را به الگوریتم‌ها تبدیل کردند. امواج به مجموعه اعداد تبدیل شدند و رفته‌رفته دنیای آنالوگ به دنیای دیجیتال ترجمه شد؛ ترجمه‌ای که در آن چیزها به صفر و یک فروکاسته شدند. تصویر به پیکسل بدل شد و دامنهٔ واقعیت به ریاضیات راه یافت. اما این ترجمه، یک‌طرفه نماند.
مارشال مک‌لوهان می‌گوید: «ما ابزارمان را شکل می‌دهیم و ابزارمان ما را شکل می‌دهد.» این جمله در دل تاریخ فناوری، شاید هیچ‌جا به اندازهٔ رابطهٔ انسان و کد مصداق پیدا نکند. کد به مثابه زبان، بستری برای شکل‌گیری طیف گسترده‌ای از معانی شد. صفر و یک (Bool)، این ساده‌ترین عناصر ممکن، به منطق و استدلال بدل شدند. هر عدد به کاراکتر و حرف تبدیل شد، کاراکترها و حرف‌ها رشتهٔ کلام (String) را شکل دادند، و نهایتاً زبانی برای ارتباط بین انسان و کامپیوتر پدید آمد.
حالا با ساده‌تر شدن زبان کد و در دسترس قرار گرفتن تکنولوژی، هنرهای جدیدی پدیدار شده‌اند. هنرمندی که از کودکی با ابزار دیجیتال بزرگ شده، امروز از زبان همان ابزار برای کاوش و خلق بهره می‌گیرد. زبان و کد به عنوان یک ابزار، دریچهٔ جدیدی به هنر گشوده‌اند و روش جدیدی برای ترسیم، رنگ‌آمیزی و تصویرسازی شکل گرفته است. حالا برعکس آن پروسهٔ ترجمهٔ آنالوگ به دیجیتال، اعداد در ابعاد مختلف به رنگ و نقطه، و در ساحتی دیگر به صدا و حرکت قابل ترجمه شده‌اند. انگار الگوریتم‌ها به الگوها برمی‌گردند.
آنچه در این نمایشگاه مشاهده می‌کنید آثار بصری متنوعی از هنرمندان ایرانی و بین‌المللی‌ست. هنرمندانی که از زبان کد برای خلق آثارشان بهره گرفته‌اند؛ از هم‌نشینی حروف ASCII و نقطه‌های bitmap تا شکل‌گیری تصویر و شبیه‌سازی طبیعت پیرامون، از الگوهای انتزاعی تا الگوهای اورگانیک. بدین‌ترتیب، کد از یک ابزار صرفاً فنی به زبانی برای اندیشیدن و آفرینش بدل شده است؛ زبانی که اعداد را به رنگ، فرم و حرکت بازنمایی می‌کند.