شیرین شیبانی‌زاده

تا دو سال پیش، هنر جنریتیو برایم تداعی‌گر سطرهای بی‌پایان کد و بازیگوشی‌های مهندسی‌شده بود؛ کنجکاوی‌برانگیز اما دور از جهان من. با حروف و تایپوگرافی سروکار داشتم و دو میل مرا به طراحی پیوند می‌داد: میل به نظم و نیاز به بیان احوالات درونی. اما در مقطعی، تجربه‌هایم لایه‌هایی یافتند که دیگر در تصویری ثابت نمی‌گنجیدند. با پرسشی پدیدارشناسانه دربارهٔ چگونگی شکل‌گیری تجربه از خلال تداعی‌ها، به کدنویسی روی آوردم تا به‌جای فرم نهایی تصویر، شرایط شکل‌گیری آن را تعریف کنم. ابزار Skin of Materials از تجربه‌ای زیسته سرچشمه گرفته است؛ سازوکاری که رفتار ماده را به حافظه و تداعی پیوند می‌زند. نام ابزار و نوشتهٔ پیش‌فرض آن، «پوست آب»، بازتابی شاعرانه از رفتار بصری و احوال زمان ساخت آن هستند.